di Renato Siesa

26-01-2004

 

Col scuusaléen negar e ‘l culetéen bianc,

la ma metüu  ‘ndal prém banc,

e la ma dii, chè ta g’et da stà,

per cinq ann a scultà.

 

L’era ‘na dona giumò tempada,

cun i cavei griis e la facia rügada,

la metiva una gran sugesion,

in tüta la class fiadava nisoeugn,

 

L’era brava e quand la parlava,

tüta la class, la scultava;

la m‘insegnàa a scriif, a lenc e a parlà,

ma l’era d’una grand severità.

 

Cun la bachèta in maa, per la class la girava,

e sa ta staavat no atéent, la ta bachetava.

Da coeur l’era buna, la ta capiva,  la ta vütava,

per i so scular, l’era cumè ‘na mama.

 

Toeuch i matéen la fasiva l’appell,

e toeuch i dé, l’era sempar quell.

La cumenciàva cun l’Abrotano  e la finiva cul Villa,

con una vus forta ma tranquilla .

 

Séem staa cinq ann insèm, e toueut la m’insegnàa,

suta de lé gh’era no de schersàa,

la cuntrulaava i compit, la pruvava la lesion,

sa ta seràt no preparaa la ta metiva ‘n dal canton.

 

Dadrée i so banc quanti bagaj hin pasaa,

almenu a dò generasion la gh’insegnàa,

e lé, con grant dedision,

a toeuch la ga purtàa la sua lesion.

 

La pussé bèela lesion che da lée ho imparàa,

l’è vèes un brau bagaj, da vurée mai maa,

da vèes  educaa, sincér, e galantoom,

per crèes e diventà ‘n brau homm.

 

Adèss la maestra la gà poeu d’autorità,

sa la rimbrota, la mandan a cagà,

ma sa véet cum’à cresan i bagaj d’incoeu,

maleducàa, vilàa e sensa coeur.

 

 

L'appello della maestra Maria Fontana

Redatto dagli ex scolari in occasione del loro 60°. A ricordo della loro maestra e dei loro compagni e amici prematuramente scomparsi

Cassano d'Adda 26 novembre 2006